I. شناسایی از پوست بیرونی
کابل نوری داخلی عموما از پلی وینیل کلرید یا پلی وینیل کلرید مقاوم در برابر شعله ساخته می شود. ظاهر باید صاف ، روشن ، انعطاف پذیر و لایه برداری آسان باشد. پوست خارجی کابل نوری تحتانی از ضعف بالایی برخوردار است و به راحتی می توان آن را به آستین های محکم و آرام بچسباند.
غلاف PE از کابل نوری در فضای باز باید از پلی اتیلن سیاه با کیفیت بالا ساخته شود. پس از تشکیل کابل ، غلاف مسطح ، روشن ، یکنواخت و ضخیم و بدون حباب است. غلاف خارجی کابل نوری تحتانی معمولاً با استفاده از مواد بازیافت شده تولید می شود. پوست بیرونی این کابل نوری خشن است. با توجه به ناخالصی های زیادی که در مواد اولیه وجود دارد ، می توان دریافت که در غلاف خارجی کابل نوری چاله های بسیار کوچک وجود دارد که پس از یک دوره زمانی دچار ترک خوردگی و نشت می شوند.
دوم ، از شناسایی فیبر
تولید کنندگان کابل نوری رسمی معمولاً از هسته های A در مقیاس بزرگ استفاده می کنند و برخی از کابل های نوری با کیفیت پایین و با کیفیت پایین معمولاً از الیاف نوری درجه C ، D و فیبرهای نوری قاچاق با منشا ناشناخته استفاده می کنند. این الیاف نوری معمولاً به دلیل منابع پیچیده و مدت زمان طولانی تحویل ، دارای جزر و مد هستند. تغییر رنگ و فیبر تک حالته غالباً در فیبر چند حالته مخلوط می شود. به طور کلی کارخانه های کوچک فاقد تجهیزات آزمایش لازم هستند و نمی توانند درباره کیفیت فیبر قضاوت کنند. از آنجا که چنین الیاف نوری با چشم غیر مسلح قابل تشخیص نیستند ، مشکلات رایج در هنگام ساخت و ساز عبارتند از: پهنای باند باریک و فاصله کوتاه انتقال؛ ضخامت ناهموار ، که نمی تواند با رنگهای حلقوی متصل شود. الیاف نوری فاقد انعطاف پذیری هستند و هنگام خم شدن می شکنند.
سوم ، از تقویت شناسایی سیم
سیم های فولادی کابل های نوری در فضای باز از تولید کنندگان معمولی فسفاته شده و سطح آن خاکستری است. چنین سیم های فولادی باعث کاهش هیدروژن ، زنگ زدگی و مقاومت بالا نمی شوند. کابلهای نوری نامناسب معمولاً توسط سیمهای نازک آهن یا آلومینیوم جایگزین می شوند. روش شناسایی آسان است - ظاهر آن سفید است ، و می توان آن را هنگام فشار در دست خم کرد. کابل های فیبر نوری تولید شده با چنین سیم های فولادی دارای تلفات زیادی در هیدروژن و مدت زمان طولانی هستند و دو انتهای جعبه فیبر نوری زنگ زده و می شکنند.
