شبکه نوری غیرفعال از اجزای قدرت برای تقسیم سیگنال استفاده نمی کند. از تقسیم کننده پرتو برای توزیع سیگنال استفاده کنید. متفاوت از سازنده، هر اسپلیتر معمولا یک فیبر نوری را به 16، 32 یا 64 فیبر فرعی تقسیم می‌کند و برخی از اسپلیترها می‌توانند یک کابل واحد را جمع کنند. یک تقسیم کننده پرتو نمی تواند هیچ گونه قابلیت سوئیچینگ یا بافری را ارائه دهد. این اتصال را پیوند نقطه به چند نقطه می نامند. برای چنین اتصالی، ترمینال شبکه نوری سمت کاربر باید عملکردهای خاصی را انجام دهد که با روش های دیگر قابل پیاده سازی نیستند. به عنوان مثال، به دلیل عدم وجود قابلیت مسیریابی، هر سیگنالی که از دفتر مرکزی (co) خارج می شود، باید برای همه کاربران تحت یک اسپلیتر (از جمله سیگنال هایی که انتظار نمی رود) پخش شود. بنابراین، ترمینال شبکه نوری سیگنال های مورد انتظار برای سایر کاربران را فیلتر می کند.
همچنین، زمانی که تقسیم‌کننده پرتو نمی‌تواند بافر را انجام دهد، هر پایانه شبکه نوری جداگانه باید با یک سیستم مالتی پلکس کار کند تا اطمینان حاصل شود که سیگنال‌های خروجی کاربر در تقاطع با هم برخورد نمی‌کنند. دو روش مالتی پلکسی را می توان پیاده سازی کرد: تقسیم طول موج مالتی پلکس و تقسیم زمان. در مالتی پلکسی تقسیم طول موج، هر کاربر از یک طول موج جداگانه برای انتقال سیگنال ها استفاده می کند. در مالتی پلکسی تقسیم زمانی، کاربران برای انتقال اطلاعات به نوبت اقدام می کنند. در اوایل سال 2007، تنها مالتی پلکسی تقسیم زمانی از نظر فنی امکان پذیر بود. در مقایسه با شبکه های نوری فعال، مزایا و معایب شبکه های نوری غیرفعال بسیار آشکار است. شبکه نوری غیرفعال از استفاده از تجهیزات الکترونیکی پیچیده در فضای باز جلوگیری می کند. شبکه های نوری غیرفعال همچنین امکان انتقال سیگنال های تلویزیونی آنالوگ ساده را برای پخش سیگنال آنالوگ فراهم می کنند. با این حال، از آنجایی که هر سیگنال باید تحت یک تقسیم کننده پرتو به همه کاربران فشار داده شود (برخلاف تنها یک دستگاه سوئیچینگ سیگنال)، دفتر مرکزی باید به یک دستگاه انتقال قدرتمند به نام ترمینال نوری (OLT) مجهز باشد.
علاوه بر این، از آنجا که ترمینال شبکه نوری هر کاربر باید تمام مسیرها را به دفتر مرکزی ارسال کند (و نه فقط به نزدیکترین تجهیزات سوئیچینگ)، کاربران نمی توانند به اندازه یک شبکه نوری فعال از دفتر مرکزی دور باشند.
